Klinisch redeneren

Aanleiding:

Tijdens de visitatie van ons centrum is onze wekelijkse casusbespreking als goed voorbeeld benoemd. We zijn hiermee begonnen om op een vast moment in de week PIO’s (Proffessional In Opleiding) op een laagdrempelige manier en in een veilige setting te laten oefenen met klinisch redeneren. Om dit succes verder uit te bouwen en te voorkomen dat besprekingen aan de oppervlakte blijven, verbreden we dit initiatief nu door behandelen van specifieke theoretische thema’s en betrekken van meerdere disciplines en hun input.

Doelstelling:

Het verhogen van het klinisch niveau door theorie en praktijk direct aan elkaar te koppelen. We willen inspelen op de specifieke leerbehoeften van de PIO’s of collega’s om de relevantie en de diepgang van de besprekingen te vergroten.

Inhoud van het project:

Wekelijks komt een kleine groep (PIO’s en verpleegkundigen) samen voor een interactieve sessie van circa 30-60 minuten, afhankelijk van het aantal onderwerpen en aanwezigen hoe lang het duurt.

Basisopzet: Een PIO levert vooraf een casus aan, die in de groep verder wordt besproken en geanalyseerd. Insteek is dat collega’s elkaar stimuleren door vragen te stellen in plaats van direct antwoorden te geven.

Verbreding en verdieping: Naast patiëntcasussen is er inmiddels ook ruimte voor specifieke thema’s uit de opleiding. We kijken kritisch naar wat op dat moment aansluit bij het leerproces van de PIO.

Doordat de PIO’s het 2 dagen van te voren sturen, hebben de collega’s tijd om het voor te bereiden en alvast vragen te bedenken. Tijdens de casus bespreking ga je soms een kant op die je van te voren niet had bedacht. Maar door er samen over na te denken en klinisch te redeneren ontstaat er verdieping in de casus. Bv een casus met een tensie daling kan ook een andere kant op gaan, hoe gaat het met de shunt of cvl en wat als….
Of aansluitend aan een lesdag hebben ze het over zuurbase gehad, kun je uitleggen hoe dat van toepassing is bij onze patiënten, wat kan je aan de patiënten zien, waar ben je alert op.

Veiligheid als fundament: Het uitgangspunt is dat iedereen in zijn waarde wordt gelaten. Juist door de open cultuur durven deelnemers – ongeacht hun ervaring – aan te geven wanneer zij iets niet weten, wat de basis vormt voor echte kennisgroei.

Discipline: Dialyseverpleegkundigen, dialyseassistenten en PIO’s.

Evaluatie:

Door in te spelen op de actuele behoeften is de betrokkenheid groot. Een opvallend resultaat is dat ook ervaren verpleegkundigen nu actief aansluiten. Zij voelden aanvankelijk een drempel omdat zij dachten alle kennis paraat te moeten hebben, maar ervaren de sessies nu als zeer leerzaam en laagdrempelig.

De combinatie van de frisse theoretische blik van de PIO en de praktijkervaring van de ervaren verpleegkundige zorgt voor effectieve kennisoverdracht in twee richtingen. Ook vanuit de medische staf is er positieve feedback: een van de nefrologen heeft aangegeven dat het leerklimaat merkbaar is verbeterd en sluit in de toekomst ook (incidenteel) aan.

Huidige status van het project:

Operationeel. Naar aanleiding van de positieve ervaringen verkennen we momenteel de mogelijkheden om de besprekingen af en toe multidisciplinair uit te breiden. Zo betrekken we een nefroloog bij specifieke IC-gerelateerde casuïstiek en vragen we in de toekomst ook diëtetiek of maatschappelijk werk om aan te sluiten. Dit stelt ons in staat om vanuit verschillende invalshoeken naar een casus te kijken en het klinisch redeneren over de volle breedte van de patiëntenzorg te versterken.

Meer weten over dit goede voorbeeld?

Wil je meer weten over dit goede voorbeeld? Neem contact op met het secretariaat van het Laurentius Ziekenhuis.